1. ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Καί τώρα τί θά κάνουμε χωρίς ὁμοιοκαταληξίες
μέ τίς ἰδέες ἀνάπηρες λειψές ἀπό μέτρο καί ἔμπνευcη
μόνο νά ἀναπαράγουμε ὕφος πληθυντικό
καί cτύλ μιᾶς κάποιας μεγαλοπρεπείας
πού νά ξυπνᾶ εὐαιcθηcίες καί ἀνατάcεις ποιητικές;
Θά βουρκώcουμε μέ τήν cτεναχώρια μας
θά cιάξουμε τό χαλάκι cτήν ἐξώπορτα
νά cκουπίcει τά πόδια της μηχανικά ἤ εὐγενικά
νά κλείcει πίcω της τήν πόρτα ἠχηρά ἤ εὐαίcθητα
πείcμων ἡ ἄcπρη τρίχα ἡ ρυτίδα ἡ μέριμνα
ἡ κατάθλιψη ἤ κάποια μακρινή της ἐξαδέλφη
κρατώντας ἕναν φάκελο μέ cυcτατικές
καί τό παράπονο ἀπό τό χεράκι
γιά νά περάcουν cτό cαλόνι
cτό καθιcτικό cέ κάποιο δωμάτιο ὑπηρεcίας
κάπου νά cταθοῦν cέ μία κόχη cέ μιά ἀνάμνηcη ἁπαλή
cέ ἕνα βλέμμα μαλακό γερμένο ποθητό ἀγαπητό ἀγαπημένο.

Καί ἴcως βρεθεῖ κάποιος χαλκέντερος cυνθέτης
ἀρκούντως cυνυπεύθυνα προικιcμένος καί διαθέcιμος
ἔχοντας βουτηγμένη λίγη ἀπό τήν φτερωτή οὐρά
ἴνες τοῦ μιcοδιαβαcμένου γονιδιώματός του
cέ πολιτιcτικές ἱcτορίες καί cυμβάντα cυνταρακτικά
καί ἐπιτεύγματα τοῦ παρελθόντος cοβαρά,
τήν πένα του cέ μελάνι πληγῆς
βραcμένα φύλλα βολβῶν, ἀνθιcμένον ἀγριόβικο
καί ἄλλα περιεκτικά χόρτα τοῦ ἀγροῦ.

Καί ἴcως προcφερθεῖ καί διαμεcολαβήcει
κάποτε μιά ἀνάρτηcη μέ παραπομπές (...)

Foto 1a

foto 2

Foto 2a

foto border 2a H

Foto 3a

foto border 3a H

Foto 4a

foto border 4a H

Foto 1b

foto 3

Foto 2b

foto border 2b H

Foto 3b

foto border 3b H

Foto 4b

foto border 4b H